Ronny Romijn:
Als 16-jarige jongen ging ik met een aantal schoolvrienden op dansles bij de toenmalige dansschool in Tiel, omdat dat bij de opvoeding hoorde. Op dat moment beoefende ik al enige jaren het wedstrijdzwemmen, waarin ik niet echt uitblonk,maar toch ook niet al te slecht in was.Na mijn eerste jaar op dansles ontmoette ik Anne waar ik mee ging dansen omdat onze beide partners er op dat moment niet waren. Dat ging vervolgens best redelijk en tijdens het schoolkampioenschap van de dansschool waren wij elkaars concurrenten en eindigde ik zelf als 1e in de ballroom en Anne eindige als 1e in Latin, als dat geen goed begin is....... Deze ontmoeting had tot gevolg dat wij het daarop volgende seizoen samen zijn gaan dansen. Na enige tijd werden wij ook buiten de dansvloer een paar en in de jaren die volgden hebben wij ons samen volledig op onze danscarriere gestort, dagelijks trainen en veel privé lessen volgen en natuurlijk wedstrijden dansen. Wij hebben ons op weten te werken tot in de hoogste klassen van de Brado, de NDO en uiteindelijk ook bij de NADB en dan in beide discipline's Ballroom en Latin. Na enige tijd hebben wij de Latin vaarwel gezegd en ons volledig op de Ballroom gestort.
In 1990 zijn wij met elkaar getrouwd en wat uiteindelijk ook resulteerde in de geboorte van onze twee dochters in 1995 en 1996. Dit had ook tot gevolg dat wij ons dansen hebben op gegeven. Na een aantal jaren zijn wij met kennissen weer eens mee gegaan naar een dansavond en dan......ben je weer verkocht!!!! Als of we nooit gestopt waren zo voelde dat en zijn we uiteindelijk weer op les gegaan(in een groep) en zijn we ook eens gaan kijken bij een wedstrijd en daar hebben wij besloten toch weer die wedstrijdvloer op te gaan.
Momenteel kunnen wij ons meten met de top van Nederland, wat gezien de tijd en financiële middelen die wij er in kunnen stoppen zeer goed is.
Anne Romijn:
Als 7 jarig meisje ben ik al begonnen met stijldansen. Jarenlang heb ik de toenmalige kinderclubs gevolgd en als 13 jarige puber mocht ik naar de brons groep, waar ik een jaar later Ronny tegen het lijf liep. We zijn na dat jaar samen gaan dansen en dat is ook nooit meer anders geweest. Na alle verschillende niveau's te hebben gehaald en ook wel eens een wedstrijd te hebben gedanst, had het dansvirus ons eigenlijk al te pakken. Na geeïndigd te zijn bij Topklasse wilden we nog steeds meer en uiteindelijk resulteerde dat in een verandering van leraar en zijn wij verder gegaan bij Joop en Ellie Bronmeijer in Den Haag. Samen met deze 2 mensen hebben wij uiteindelijk tot 2 maal toe de titel Nederlands Kampioen 10 dansen kunnen behalen bij de NDO. Maar nog waren wij niet tevreden en hebben de overstap gemaakt naar de NADB. Daar gingen wij van start in de A-klasse ballroom en Latin 2, diezelfde wedsrijd werden wij in de Latin gelijk door gepromoveerd naar de Latin 1, dit was voor ons een complete verrassing, aangezien wij ons meer op ballroom hadden geconcentreerd. Uiteindelijk hebben wij de latin laten vallen en zijn we verder gegaan met ballroom en niet lang daarna promoveerden wij naar de Hoofdklasse. In December 1990 hebben wij onze relatie bezegeld met een huwelijk en tot op heden zijn wij nog steeds een paar. In 1995 kwam onze eerste dochter, Cheyenne, ter wereld, met de bedoeling ons dansen weer op te pakken, heb ik toen de beslissing genomen te stoppen, ik had het helemaal gehad met dansen, aangezien wij 7 dagen per week op de vloer stonden. Onze dochter ging voor op dat moment. Eind 1996 werd ons gezinnetje uitgebreid met nog een dochter, Charlaine. Nog steeds had ik totaal geen behoefte om weer te gaan dansen, maar na een aantal jaren zijn we toch weer op les gegaan, maar in een groep........en sindsdien is alles snel gegaan en zijn uiteindelijk toch weer op die wedstrijd vloer beland en tot op heden ook niet meer vanaf geweest. Zolang als wij er plezier in hebben en onze gezondheid goed is, gaan wij dansend door het leven, want een leven zonder dansen bestaat voor ons eigenlijk niet.
Foto's made by Fred de Lange
Photomaxx